It never rains but it pours

“Slush slush” Dat was het geluid dat het tapijt onder mijn voeten maakte. Normaal zegt mijn tapijt niet “slush slush”. Normaal krijg ik er al helemaal geen natte sokken van. In plaats van een lang verhaal , een korte rekensom:

(felle regenbuien) + (aanpalend huis dat wordt afgebroken)     =    slush slush
dunne vloer tussen slaapkamer en woonkamer

De voor de hand liggende ‘oplossing’ is:
bellen naar het immokantoor (huisbazen ad interim), de problemen uitleggen, afspraken regelen, terugbellen, afspraken reschedulen, de verzekeringsmakelaar bellen, het antwoordapparaat aanhoren, terugbellen, argumenteren over waterschade, verdere beslommeringen met huisbazen trotseren… Samengevat: Tijdverlies.

De oplossing zou moeten zijn:
Of mijn huis geven aan iemand die dat even voor me regelt (bij voorkeur iemand die houdt van rondbellen, problemen uitleggen, terugbellen, afspraken regelen, beslommeringen met huisbazen trotseren).
De tweede optie is verhuizen volgens het adagium ‘my house is dirty, let’s get a new one’.

De realistische oplossing is:
morgen zelf bellen.

Neen, ik hou niet van paperassen.
Maar ik hou ook niet van lekkende huizen.