LamaZone Day

4 dagen.

Godzijdank dat ik een ‘Ik ben al zoveel dagen terug uit u-weet-wel-waar‘-teller op mijn dashboard hebt, want mijn tijdsbesef werd laatst gesignaleerd ter hoogte van Cancun.

De jetlag west-oost schijnt de ergste te zijn, maar ik heb nog nooit gehoord van een jetlag die alleen maar erger werd. Zaterdagnacht heb ik geweldig goed geslapen, maar sindsdien worden de nachten enkel korter.

Ik leef letterlijk in twee tijdszones. Mijn ochtenden beleef ik op Belgische tijd: tegen een uur of elf sta ik op om vervolgens te brunchen. Tegen de middag schakel ik plots terug naar Mexicaanse tijd, zeven uur vroeger, of pakweg ‘s ochtends vroeg. Ik krijg helemaal opnieuw een ochtendhumeur en moet eten en koffie hebben.

De namiddag verloopt in een grijze waas, tot ik verward opmerk dat het buiten reeds donker is. Het zou naar mijn gevoel 23u kunnen zijn, maar dan is het nog maar 18u. (Een glitch in de Matrix, want 23u is de plaatselijke tijd in Kazachstan). Tegen 20u Belgische tijd staat mijn bioritme op 13u Mexicaanse tijd en heb ik nog uren te gaan. Tegen drie, vier uur ‘s nachts verplicht ik mezelf in de sponde te stappen.

Het is alsof ik mijn persoonlijke versie van Groundhog Day beleef.

Iedere dag lijkt op de vorige.

Iedere dag bestaat uit 48 uur.

Iedere dag doe ik het net ietsje anders zodat ik een stap dichter bij de uiteindelijke vervulling van mijn bestaan ben.

Ik stap uit de loop.

Ben jij al uit je Groundhog Day gestapt?