Onzacht zet het vliegtuig zijn wielen aan de grond. Je lijf schreeuwt om water, je huid om zuurstof, je ogen om licht en je hersenen proberen de hele boel te orchestreren, maar het is totale chaos.
Het is grijs en ook in je hoofd hangt er een mistige waas. Waar zit de lichtschakelaar?
Vreemd genoeg heeft je buik heeft geen last van wat er boven aan de hand is. Je buik weet. Je buik spreekt.
Tijd om te luisteren.