Hoog tussen de bergen ligt een dorpje dat je met een klein busje kunt bereiken, San Real de Catorce. Op 2700 meter hoogte zie je om je heen bergen, stenen huisjes, indianen en charro’s. ‘s Morgens word je wakker van de mussen (die zijn naar hier geëmigreerd uit Europa vermoed ik), kerkklokken, kraaiende hanen en balkende ezels.
Om de vier uur stopt het busje dat een lading Mexicanen loslaat en soms een enkele verdwaalde peyotetoerist. Ze komen de steile straat opgewandeld en gaan meteen de kerk in. Onderweg proberen verkopers hun lucky charms, rozenkransen en kaarsen te slijten.
Vandaag ga ik een rit te paard proberen te versieren om zo naar een aantal mooie plekken in de buurt te gaan. Te voet rondtrekken is geen optie: ik moet al vijf minuten rusten als ik 500 meter wandel op een lichte helling. Hoogtestage voor sommigen, afzien voor anderen.
Zo hoog betekent ook koudere temperaturen. Twee truien ‘s morgens en ‘s avonds, twee dekens ‘s nachts. Te bedenken dat ik 30 dagen geleden mij zwetend als een walrus voortsleepte door de jungle en verkoeling zocht in een lauwe oceaan. Misschien moet ik straks een muts kopen, zo eentje waar ik mijn lamaoortjes kan doorsteken.
Zo poëtisch als ik het beschrijf, zo anders is die andere kant: er zijn best veel commercanten, coca-cola en pepsi zijn alomtegenwoordig en tijdens het hoogseizoen verdubbelen de prijzen van de kamers. Een paar Europeanen hebben hier een restaurant waar je wenig Mexicanen zult zien: de prijzen zijn belachelijk in vergelijking met wat je in een propere cantina mexicana kunt krijgen. Ik ben daarnet gaan ontbijten voor 50 pesos, bijna 3 euro: een roereitje met ham en bonen, een lekkere cafe olla (met geitenmelksuiker) en een vers fruisapje.
Het is verlaten en druk, Mexicaans en toch ook niet, fake en irreeël…
Pingback: Real Real de Catorce « LamaZone