Op zeven uur verschil van je habitat rondtrekken, zet een mallemolen in gang. Je zit niet alleen fysiek in een andere plaats, ook mentaal. Niet enkel je darmen trekken luid rommelend je aandacht, ook je hoofd en buik rommelen en maken plaats voor andere zaken. Verrassend is dat geenszins. Mocht u een regelmatig bezoeker zijn van deze parkeerplaats voor onsamenhangende gedachten, tirades en impressies, dan weet u dat ik daarop zat te wachten. Soms zelfs letterlijk. Dat wachten was trouwens een fout: het is bij deze proefondervindelijk bewezen dat beweging tot veel meer dynamiek in mezelf leidt dan stilzitten.
Vallen de stukken nu op hun plaats? Integendeel. Ik ben geen puzzel. Het valt meer te vergelijken met een quilt waar stukken uitgeknipt, weggegooid, herwerkt, verwerkt en bijgenaaid worden dan een hoop vooraf bepaalde stukken die een vaste volgorde hebben. Er zijn geen vaste patronen, enkel ongekende mogelijkheden.
Dat betekent dat ik hier geen beslissingen neem over wat er 7 uur verder gebeurt.
Me? I’m a patchwork of colours, smells, fuzzy hair, dark patches and endless possiblities.