Bon, een nieuwe dag, een nieuwe staat: ik ben aangekomen in Tlaquepaque, een uitvloeisel van Guadalajara in de staat Jalisco. Vanuit Puerto Vallarta vertrekken er om het uur eersteklasbussen en ik kan u zeggen: eerste klasse it is! Vanuit de broeierige hitte stap je in een geairconditionde luxebus met dvd, ruime quasi-slaapzetels en een zeer net toilet.
De rit duurt vijf uur en je ziet het landschap zienderogen veranderen: vanuit de jungle van Nayarit rij je langs bergflanken, velden vol agave (de plant die als basis dient voor de tequila), vlaktes waar eenzame paarden staan te grazen, minilintbebouwing, slaperige nederzettingen…
Tot je plots in de realiteit van een stad wordt gekatapuleerd: ¡ Bienvenido a Guadalajara! Getoeter! Gerem! Chaos! Smog! Drukte! File!
Een stad van 6 miljoen inwoners rij je niet zomaar in 1-2-3 door, dus het duurde nog een dik uur voor ik aan de terminal kwam. “Aqui esta Tlaquepaque?” vroeg ik de buschauffeur. Blijkbaar wel. Met een rugzak van 25 kilo en nog een goede 10 kilo in een andere zak liep ik door de straat op zoek naar een herkenningspunt op de kaart die Mick getekend had. Volgens Thomas was de bushalte vlakbij het huis. Hm. Toch maar even de weg gevraagd en een Engelssprekende Mexicaan vertelde dat het nog een uur te voet was. Hij stelde voor mij te brengen, maar daar had ik niet meteen veel zin in.
Dan met veel vijfen, zessen en een telefoontje naar Cristina, de eigenares van de casa, het allemaal geregeld gekregen: een taxichauffeur zou me naar de juiste straat brengen en dat voor de non-gringoprijs van 60 peso (4 euro). Ja, buitenlanders worden er hier schaamteloos opgelegd én taxi’s zijn doorgaans zeer te mijden omdat iedereen die een auto heeft voor taxi speelt. Meteen een van de eerste ‘don’ts when you are in Guadalajara’ schaamteloos genegeerd. Ik noem dat een avontuurlijk begin. ‘S mans taxi viel zowat uiteen, maar hij wou indruk maken door zijn mariachimuziek te vervangen door een streepje B-52′s! FTW! Volgens mij kende Senor Taxista meer van muziek dan van het stratenplan van Tlaquepaque, want voor de eerste keer heb ik een taxichauffeur vijf keer de weg horen vragen om dan uiteindelijk een hulplijn te bellen “Oye amigo! Ik heb hier een Amerikaanse in de auto en ik vind de weg niet!” Ts, en dat na mijn: “Soy de Belgica.”
Gelukkig werd ik een weinig later heelhuids en hartelijk onthaald door Cristina. Ik heb mij even in den hof gezet, heb wat zitten staren naar de kolibri‘s terwijl ik aan een Indio lurkte. Daarna ben ik de straat opgegaan en heb ik voor amper een euro heerlijke tortillas gegeten.
Nu zit ik op een leeg privé-binnenplein te genieten van de achtergrondgeluiden van de stad terwijl de insecten hun nachtelijk lied aanheffen.
Thuiskomen… Het gaat steeds vlotter.
De volledige On the Road set op Flickr.