6

Zes jaar samen.

Ik ben allesbehalve een romanticus, ik ben wat onwennig als het over gevoelens gaat maar de laatste zes jaar waren een geweldige rollercoaster van oprechte emoties, uitzonderlijk avontuur, diepe connectie, heerlijke burgerlijkheid en veel veel liefde. Goed voor het hart en nefast voor het schrijven.

SUGAR AND CAFFEINE ARE KICKING IN. NO SHAME #OURSIE!#happyWE LOVE YOU @VOORUIT! #vooruit100 #azowijsmaat

Minty Fresh

Berlin ist ganz toll!

Op naar de volgende 6. En dan nog eens. En nog eens.

Ad infinitum.

The Fixer’s Manifesto

Ik ga hier weinig aan toevoegen: bekijk de video. Laat je inspireren. Het gaat om creativiteit, inspiratie, jij als individu, business development, en vooral: het gaat om graag doen wat je doet.

Kijken. Lezen.

Jane ni Dhulchaointigh: The Magic Is in The Process from 99U on Vimeo.

How do you get from “what if?” to “eureka”? Sugru creator Jane ni Dhulchaointigh describes her six-year journey from design student to inventor.

 

The Fixer’s Manifesto

1. If it’s broken, fix it! Because everyday practical problem solving is the most beautiful form of creativity there is.

2. If it’s not broken, improve it. A small, clever tweak can improve how something works for years to come.

3. Give your products a longer life. If we double the life of our stuff, we halve what goes to landfill.

4. Fixing means freedom and independence. As a fixer, you don’t need to worry about wear and tear. Nothing stays new, so forget perfection.

5. Resist trends and needless upgrades. They fuel our throwaway culture.

6. Don’t let companies treat you as a passive consumer. Every time we spend money, we vote for the kinds of products we want to see succeed. Buy products that can be repaired.

7. A fixed thing is a beautiful thing. Every fix, whether skillful or improvised, holds a story.

8. If you have an idea, start small and make it good. If it’s right, it’ll grow from there.

9. Nurture your curiosity. Keep trying things you’ve never tried before. It’s good for your brain and your soul. Don’t be afraid to fail — it makes success all the sweeter.

10. People are infinitely diverse. Products should be too. Everything can be improved or customised.

11. Disposability is a choice, not a physical characteristic. Plastics aren’t evil, but we’re using them wrong. Treat them with respect.

12. Share your ideas, your enthusiasm and your skills. If you’ve found the joy of fixing, pass it on. It’s a gift for life.

From the inventors of sugru. Inspiration credits to Platform 21’s repair manifesto, ifixit, Holstee, and the Cult of Done.

post

Terug (1)

Ik ben terug, van Zambia. Een tweede keer al.
De eerste keer was november 2013.

Ik kan niet vertellen wat voor een indruk het reizen, het continent, het land, de mensen en het werk op me hebben achtergelaten. Edoch, ik probeer.

Het reizen: solo

Ik reis graag. Ik reis ook graag alleen. Gelukkig want van deur-tot-deur was ik ongeveer 18 uur onderweg. Dit jaar vloog ik van Brussel over Parijs naar Addis Abbeba waar een tweede vliegtuig me via Harare naar mijn eindbestemming bracht, Lusaka. Hier en daar een dutje, een koffietje, wat eten, in flight entertainment en een paar leuke gesprekken. Voor een weekje werken had ik buiten laptop, toebehoren en wat kleren, niet veel nodig. Enkel handbagage dus.

 

Het continent: Afrika

Overweldigend. November was de eerste keer en ik was meteen verkocht. De natuur, de cultuur en de hartelijkheid. Het licht is er helder – wat ik meteen mentaal voel. Helder, scherp en open. Call me crazy but that’s how it is. Zambia is maar een kleine deel van het continent, dus ik wil zeker nog een vergelijkende studio doen naar andere landen en regio’s.

Het land: Zambia

Land van meer dan zeventig talen en stammen, land van een enkele lingua franca (Engels), land van openheid, zoeken naar compromissen en oplossingen. Dat is wat ik heb ervaren. Blijkbaar is er in Zambia, zoals in zovele landen, ook corruptie, prostitutie en armoede. Maar ook land van natuur, rijkdom, durf, drang om te groeien, te veranderen en te ondernemen.

 

De mensen: warm

Ik had geen beeld van “de Zambiaan”. Nog steeds niet trouwens. Ter plaatse viel me als eerste de hartelijkheid op. Niet enkel in de klantgerichte omgeving (hotel, restaurants…) maar ook in het dagelijks contact. een hallo, een glimlach, een standaardvraag naar hoe het met je gaat – het maakte alles wat opener. Ik had vooraf een beetje informatie gekregen van een Ex-Change-veteraan, die me meegaf dat ze anders kijken naar begrippen als ‘tijd’ en ‘afstand’. Dat bleek enorm goed te matchen met mij. Mijn “nog 5 minuutjes!” is vaak ook een halfuur. Ik heb daar weliswaar technieken voor en ik kan dat redelijk controleren, zeker in een professionele omgeving, maar in Zambia heb ik moeten leren geduld oefenen. Het viel me op dat het voor een stuk in de mensen hun aard zit. Er werd ook relatief weinig drukte rond gemaakt. Te laat begonnen? Dan kort ik het programma wat in. No worries.

 

Het werk: workshops

Het hele verslag van het workshoptraject lees je bij Talking Heads, maar hier volgen wat persoonlijke en achter-de-schermen indrukken.

Een workshop sociale media voorbereiden voor de toeristische sector in Zambia bleek al in 2013 een uitdaging. Ik hou van “klantencontact voor het contract”: elkaar zien, praten, luisteren naar wat de andere partij wil, … het komt de opdracht en relatie alleen maar ten goede. Mailen met alle tussenpartijen was een alternatief, maar de opdracht werd de eerste keer pas echt duidelijk ter plaatse, toen ik contact kon hebben met de lokale toeristische dienst en de workshopdeelnemers. Dat betekende in 2013: aankomen met een plan, alles meteen overboord gooien en véééééél improviseren. Gelukkig ben ik daar nogal voor te vinden. Lange dagen, en ook late avonden om alles te herwerken op basis van de input van de dag. Zeker als je overdag niet echt op internet kunt rekenen…

Dit jaar liep alles wat vlotter omdat ik mij pappenheimers kende. Dus buiten het vastleggen van het programma en over-en-weer mailen met de mensen van Ex-Change, Retosa en de Zambiaanse Toeristische Dienst, heb ik weinig voorbereid. Laat ik het anders stellen: ik heb op voorhand niets vastgelegd. Mijn beste voorbereiding was uitgerust zijn – u leest het goed-, een open geest hebben en mijn rugzak vol kennis. Ik had veel bronmateriaal mee: informatie over sociale media strategieën, content marketing, community management, advertising, support, tools… Ik heb daar ter plaatse heel erg veel geluisterd naar wat de deelnemers wilden bijleren, wat voor hen al werkte en waar ze mee worstelden. We took it from there. We bleken dit jaar tijdens de workshop op internet te kunnen rekenen en dus zijn we veel dieper en praktischer aan de slag gegaan. “Ohai, controlefreak in mij, die vlieger gaat hier niet op”. Leerrijk voor mij.

Eindresultaat van het werk was dat ik een 100-tal mensen zeer praktische skills heb kunnen bijbrengen over hoe je met social media meer business kunt hebben. De groentjes, de meer ervaren gebruikers, en alle niveaus daartussen. Een aantal deelnemers die de workshop vorig jaar hebben gevolgd hadden grote sprongen voorwaarts gemaakt: toenemende naamsbekendheid, een groei in engagement, meer boekingen, vocale tevreden klanten. Missie geslaagd. Zij blij, ik blij. Volgend jaar, o yes, wil ik meer focussen op het Train The Trainer principe omdat ze daar het meeste gaan uithalen op lange termijn. Stap voor stap raken we er wel. “O hallo ongeduldigaard in mij, dat snel-snel mag je vergeten.” Weer wat bijgeleerd.

 

Het vervolg

Ja, ik wil terug. Ja, om er te werken aan het traject als vrijwilliger. Ja, om de mensen terug te zien met wie ik samengewerkt heb dit jaar en vorig jaar. Ja, om het land beter te leren kennen. Ik heb een klein, klein, klein deeltje van Zambia gezien, en een nanopercent van het continent. De Dora The Explorer in mij wil niets liever dan blijven ontdekken.

L’Afrique c’est chic

Social media kent geen grenzen.

Eind november 2013 geef ik een week social media training bij de toeristische dienst van zuidelijk Afrika. Ik reis naar Zambia op vraag van RETOSA met Ex-Change als intermediair.

De opdracht

De social media marketing strategie en bijhorend actieplan helpen uittekenen en de lokale verantwoordelijken trainen.

De bestemming

Livingstone, in Zambia. Naast de Victoria Watervallen, de Victoria Falls Bridge en een aantal natuurparken. Fucking fantastisch als ik het www mag geloven.

 

De reis

Waarschijnlijk vertrek ik zaterdag 23 november, om 24 november aan te komen in Livingstone en 1 december terug in Brussel te landen. Waarschijnlijk vlieg ik via Duitsland en Zuid-Afrika naar Livingstone zelf. Ik zeg “waarschijnlijk”, want de definitieve datum en locatie veranderden nogal naarmate de vertrekdatum naderde. Passeerden de revue als mogelijke bestemming: Mozambique en Swaziland, al dan niet 1 of twee weken.

Deze week, een week voor vertrek, krijg ik mijn vluchtschema. Tijd zat dus.

De voorbereiding

Dit is mijn eerste Afrika-trip. Ik zette nog nooit een voet op het continent.

Hoewel de datum en bestemming nog niet 100% vastlagen, was het een goed idee mijn paspoort en vaccinaties te regelen. Dankzij de vlotte hulp van de Stad Gent en het UZGent kan ik nu wereldwijd reizen en ben ik bestand tegen gele koorts, buiktyfus, hepatitis en DTP.

Wereldreiziger Clo gaf me wat reistips en digitale tricks, en dankzij ervaren Afrikalover Hubert weet ik theoretisch wat meer over Zambia en zijn cultuur.

Dit weekend (16-17/11) ga ik eens kijken wat ik meeneem. Meer dan handbagage zal niet meteen nodig zijn. Laptop, iPad, klein fototoestel, cheap ass mobieltje, laders, wat kleren, een tandenborstel en een reisapotheek.

The proof of the pudding will be in the eating.

Mocht u een ervaren Zambia-reiziger zijn, deel gerust uw tips in de comments.

 

Faux culs?

Ik ben een amateur, op o zo vele vlakken.

Als hobby had ik vroeger tekenen. Boeken, blaadjes en schriften tekende ik vol. Aan het einde van mijn middelbaar dacht ik naïef dat ik daarom misschien een kunstopleiding kon volgen. Ik heb toen toch maar een andere piste gekozen.
Ik teken niet meer.

Van opleiding ben ik onder andere acteur-regisseur. Drie jaar part-time pendelen, werken, studeren en samenwonen combineren. Doorzetten en achteraf genieten. Niet dat ik daar verder wat mee aangevangen heb. Het kwam op mijn pad, was leuk om te doen, maar daarna kwam ik toch terecht op een andere piste.
Ik acteer niet meer.

Acht jaar geleden ontdekte ik bloggen. Verschillende domeinen, lay-outs, onderwerpen, gemoedswisselingen, perikelen, linkliefdes en schrijfstijlen passeerden vijf jaar lang de revue. Ik ging naar blogevents, blogfeestjes, bloghuwelijken en blogawards.
Ik blog niet meer.

Ik heb nog niet zo lang geleden geflirt met fotografie. Nikontoestel gekocht, Photoshop, Aperture en Lightroom een tijdlang dagelijks gebruikt, Flickr volgegooid met gesatureerde beelden met een vaak overdreven vignettering en met overgave fotoprojecten uitgewerkt.
Ik fotografeer niet meer.

Er was ook vogels kweken. Lezen. Tuinieren. Onlangs nog koken. Ik doe het, niet te lang, niet teveel in de diepte en zonder schijnbaar vervolg. Ogenschijnlijk vrijblijvend.

Ik stel me de vraag of er hier sprake is van een acuut gebrek aan focus? Anderen zijn blijven tekenen, acteren, bloggen en fotograferen, vaak met succes.

Of moet ik spreken van een gave om in zowat alles geïnteresseerd te zijn? Heb ik een open blik en een breed gezichtsveld door die uiteenlopende pistes?

Na 36 jaar vraag ik me af of ik verder had gestaan, had ik wél gefocust, had ik wél gekozen.

De onderliggende vraag die me écht bezighoudt is echter: hoe lang zal het duren voor ik weer een andere piste insla en “iets anders graag doe”? Moet ik er niet eens een gedacht van maken en dit 36 jaar lang verder zetten, wat ‘dit’ dan ook moge zijn? Is het tijd de mantel van amateur van me af te schudden en professioneel te worden?

Ik zal het u laten weten als ik een andere piste pak.

Het is confronterend dat ik uitermate hard heb moeten focussen om tot een quasi-einde te komen van deze blogpost. 

 

Om/Keren

Debugger

“Je bent een onzekere perfectionist”, zei ze me. Terecht. Ik raak er maar moeilijk van af.

Er is een pervers effect: de lat zelf uitermate hoog leggen dat ik bij voorbaat gedoemd ben tot mislukken.

Vorig jaar zorgde dat even voor een negatieve balans: keer op keer het gevoel hebben dat je faalt en niet weten hoe dat te relativeren, om te keren of daar zelfs maar mee om te gaan.

Ik heb gevochten, me verzet tegen mezelf omdat ik dat perfecte beeld niet kon waarmaken, en uiteindelijk was ik zo moe dat ik niet anders kon dan me openstellen. Ik heb met enorm veel verschillende mensen gepraat, duizend keer hetzelfde gesprek gevoerd en uiteindelijk geprobeerd los te laten. Het was niet meteen een vrijwillige keuze had ik de indruk.

Ik begin er nu de positieve kanten van in te zien. Ik probeer samen te werken met mensen die me aanvullen, toe te geven dat er dingen zijn die ik nu eenmaal niet kan, beter te worden in wat ik wel kan en mijn drive en energie aan waardevolle zaken te spenderen.

Bon, ik ben dus een onzekere perfectionist. Ik moet daar niet per se van af.