Patrick & Eugene, Llama – YouTube
Faux culs?
Ik ben een amateur, op o zo vele vlakken.
Als hobby had ik vroeger tekenen. Boeken, blaadjes en schriften tekende ik vol. Aan het einde van mijn middelbaar dacht ik naïef dat ik daarom misschien een kunstopleiding kon volgen. Ik heb toen toch maar een andere piste gekozen.
Ik teken niet meer.
Van opleiding ben ik onder andere acteur-regisseur. Drie jaar part-time pendelen, werken, studeren en samenwonen combineren. Doorzetten en achteraf genieten. Niet dat ik daar verder wat mee aangevangen heb. Het kwam op mijn pad, was leuk om te doen, maar daarna kwam ik toch terecht op een andere piste.
Ik acteer niet meer.
Acht jaar geleden ontdekte ik bloggen. Verschillende domeinen, lay-outs, onderwerpen, gemoedswisselingen, perikelen, linkliefdes en schrijfstijlen passeerden vijf jaar lang de revue. Ik ging naar blogevents, blogfeestjes, bloghuwelijken en blogawards.
Ik blog niet meer.
Ik heb nog niet zo lang geleden geflirt met fotografie. Nikontoestel gekocht, Photoshop, Aperture en Lightroom een tijdlang dagelijks gebruikt, Flickr volgegooid met gesatureerde beelden met een vaak overdreven vignettering en met overgave fotoprojecten uitgewerkt.
Ik fotografeer niet meer.
Er was ook vogels kweken. Lezen. Tuinieren. Onlangs nog koken. Ik doe het, niet te lang, niet teveel in de diepte en zonder schijnbaar vervolg. Ogenschijnlijk vrijblijvend.
Ik stel me de vraag of er hier sprake is van een acuut gebrek aan focus? Anderen zijn blijven tekenen, acteren, bloggen en fotograferen, vaak met succes.
Of moet ik spreken van een gave om in zowat alles geïnteresseerd te zijn? Heb ik een open blik en een breed gezichtsveld door die uiteenlopende pistes?
Na 36 jaar vraag ik me af of ik verder had gestaan, had ik wél gefocust, had ik wél gekozen.
De onderliggende vraag die me écht bezighoudt is echter: hoe lang zal het duren voor ik weer een andere piste insla en “iets anders graag doe”? Moet ik er niet eens een gedacht van maken en dit 36 jaar lang verder zetten, wat ‘dit’ dan ook moge zijn? Is het tijd de mantel van amateur van me af te schudden en professioneel te worden?
Ik zal het u laten weten als ik een andere piste pak.
Het is confronterend dat ik uitermate hard heb moeten focussen om tot een quasi-einde te komen van deze blogpost.
Om/Keren
“Je bent een onzekere perfectionist”, zei ze me. Terecht. Ik raak er maar moeilijk van af.
Er is een pervers effect: de lat zelf uitermate hoog leggen dat ik bij voorbaat gedoemd ben tot mislukken.
Vorig jaar zorgde dat even voor een negatieve balans: keer op keer het gevoel hebben dat je faalt en niet weten hoe dat te relativeren, om te keren of daar zelfs maar mee om te gaan.
Ik heb gevochten, me verzet tegen mezelf omdat ik dat perfecte beeld niet kon waarmaken, en uiteindelijk was ik zo moe dat ik niet anders kon dan me openstellen. Ik heb met enorm veel verschillende mensen gepraat, duizend keer hetzelfde gesprek gevoerd en uiteindelijk geprobeerd los te laten. Het was niet meteen een vrijwillige keuze had ik de indruk.
Ik begin er nu de positieve kanten van in te zien. Ik probeer samen te werken met mensen die me aanvullen, toe te geven dat er dingen zijn die ik nu eenmaal niet kan, beter te worden in wat ik wel kan en mijn drive en energie aan waardevolle zaken te spenderen.
Bon, ik ben dus een onzekere perfectionist. Ik moet daar niet per se van af.
Using social media for good
Een campagne op basis van een applicatie, banners en sociale netwerken om van je omgeving een betere plek te maken en je hart te luchten.
Een publieke variant van het briefje onder de ruitenwisser.
Spit out in Mwoehahahahaha, Web 2.0
Tagged bannering, campagne, social media, sociale controle, sociale media, tw, verkeerd geparkeerd, you park like an asshole
1 Spitball
Flatline
De dood. Niet meteen iets waar ik dagelijks over nadenk. In de kleine kring van familie en vrienden die ik heb, wordt er weinig op die manier afscheid genomen. Daarbuiten: ja, maar laten we wel wezen: hoe groter de afstand, hoe lager de persoonlijke betrokkenheid.
Ik heb er geen grote hypotheses over, over die andere kant, enkel een persoonlijk idee. Ik geloof niet in het leven na de dood, ik denk dat als je stopt met ademen en je hart stopt met kloppen, dat het dan gedaan is. We komen samen om dat leven te vieren, het verdriet te delen, en er energie uit te putten om verder te gaan. Je leeft voort in de gedachten van anderen, door het werk je nalaat, door de persoonlijke indruk die je hebt gemaakt.
Waar of niet, akkoord of niet, het is voor mij een gemakkelijk en comfortabel idee. Het verplicht me bezig te zijn met betekenisvolle impact te maken, want je krijgt maar één kans. Het verplicht me te focussen op het positieve, de relativiteit der dingen en relaties. Te genieten van het leven.
Ik geloof in het leven voor de dood.
Dit spoog u zelf bijeen